Park im. Powstańców Wielkopolskich w Koźminie


Województwo: wielkopolskie

Powiat: krotoszyński

Koźmin Wlkp. leży w południowej części województwa wielkopolskiego. Jednym z najpiękniejszych kompleksów zieleni jest położony w centrum miasta park im. Powstańców Wielkopolskich. Ma on kształt prostokąta o powierzchni 4,02 ha. Od strony południowej przylega do ogrodu przedszkolnego i zabudowań szpitala. Od północy granica parku biegnie wzdłuż ulicy Boreckiej. Od zachodu graniczy z ulicą Stęszewskiego, a od wschodu z terenem kościoła p.w. św. Wawrzyńca. Zarząd nad parkiem sprawuje Rada Miasta i Gminy Koźmin Wlkp. Jest on wpisany do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego prawomocną decyzją z dnia 23.01.2002 r. wydaną przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W roku 2006 obszar parku został powiększony, co umożliwia dostęp do niego bezpośrednio z ulicy Zamkowej. Urządzony jest w stylu francusko-angielskim, a jego oś kompozycyjną stanowi aleja strzyżonych grabów, zakończona od południa małym pawilonem przeznaczonym na letnie koncerty, a od północy kamienną fontanną. Atrakcją są stanowiska z okazami pawi i bażantów. Całość uzupełnia malowniczo położony staw z łabędziami.

Do infrastruktury parku można zaliczyć: kort tenisowy, budynek gospodarczy, piaskownicę dla dzieci, pomniki, fontannę kamienną, oświetlenie alejek, ławki, tablice informacyjne, znaki oraz kosze na śmieci.

Historia

Koźmin, jedno z najstarszych miast Wielkopolski, założony został w XIII w. Pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 1232 r., wówczas to książę wielkopolski Władysław Odonic nadał zakonowi templariuszy osadę Koźmin. Nadanie praw miejskich nastąpiło pomiędzy rokiem 1251 a 1283. W latach 1312-1338 Koźmin znajdował się w rękach królewskich. W 1338 r. król Kazimierz Wielki nadał dobra koźmińskie Maćkowi Borkowicowi – późniejszemu stroście poznańskiemu, który za bunt przeciwko królowi i liczne rozboje skazany został na śmierć głodową. Niechlubnej działalności Borkowica miasto zawdzięcza zaistnienie na kartach “Dziejów Polski” Jana Długosza. W kolejnych wiekach był miastem prywatnym. Należał do możnych rodów magnackich. Wiek XV i XVI to złoty okres dla miasta zwanego wówczas Wielkim Koźminem. Należało bowiem do największych miast Wielkopolski. W XV w. dla napływających do Koźmina sukienników, założono poza murami miejskimi nowe miasto, które nazwano Nowy Koźmin. Do końca XVIII w. miasto zachowuje swoje średniowieczne ukształtowanie: wąskie ulice i parcele. Po pożarach w 1810 i 1822 r. rozebrano mury obronne. Pozwoliło to na uzyskanie terenów budowlanych między Nowym i Wielkim Koźminem oraz połączenie sieci ulic. Od 1878 r. w związku z budową linii kolejowej miasto rozbudowuje się na zachód od średniowiecznego środka.

Pierwsze, większe założenia ogrodowe związane były z terenami wokół zamku. Podczas przebudowy zamku (1860 r.) władze pruskie nakazały wycięcie części drzew z ogrodów zamkowych. Zdewastowane i ogołocone ze starodrzewu tereny przejęła utworzona w 1867 r. Szkoła Ogrodnicza. Stworzyło to podstawy świetnego rozwoju sztuki ogrodniczej w Koźminie. Na terenie około 30 ha znajdowały się ogrody kwiatowe roślin letnich i bylin, ogród różany, winnice, tarasy, cieplarnie oraz szkółki drzewek i krzewów. Obszarem dającym początek współcześnie istniejącemu parkowi miejskiemu były mokradła rzeki Białki. Osuszone w połowie XIX w. początkowo były zamkniętym ogrodem przy kościele farnym. Z tego okresu pozostała aleja grabowa, licząca obecnie ok. 100 lat. W latach 1939-1941 na terenach ogrodów kościoła farnego założony został park. Głównym jego projektantem był Józef Marciniec – dyrektor Szkoły Ogrodniczej, który osobiście wykonał wytyczenie parku o obszarze blisko 4 ha i przeniósł do parku liczne krzewy i rośliny ze zniszczonych ogrodów szkolnych. Tym samym uratował przed zniszczeniem wiele rzadkich gatunków. Aby jeszcze wzbogacić kolekcję drzew i krzewów sprowadził rzadkie ich gatunki ze szkółek w Niemczech. Wiele z nich zachowało się do dziś. W 1978 r. na terenie parku zbudowano kort do tenisa ziemnego. Park jest ogólnodostępny, tak więc pełni funkcje rekreacyjne, wypoczynkowe i sportowe. Corocznie organizowane są na terenie parku koncerty i okazjonalne spotkania. Z kortu tenisowego chętnie korzystają mieszkańcy miasta i okolic.

Przyroda

Ważnym elementem kompozycji parku jest harmonijnie dobrany koloryt wielu gatunków roślin, charakterystycznych dla naszej strefy klimatycznej pochodzących z Europy i innych kontynentów tj. Ameryki i Azji. Oto niektóre gatunki i odmiany drzew i krzewów iglastych: świerk kłujący, świerk pospolity odm. stożkowata, jodła jednobarwna, sosna wejmutka, cis pośredni, jałowiec chiński odm. Pfitzera, jałowiec sabiński, jałowiec wirginijski, jałowiec pospolity odm. irlandzka i kilka odmian żywotników zachodnich. Ciekawe rośliny okrytozalążkowe: topola włoska, buk purpurowy, klon srebrzysty, dąb szypułkowy, wierzba biała, lipa srebrzysta, lipa krymska, dąb czerwony, kasztanowiec czerwony, korkowiec amurski, klon kappadocki, klon Lobela, sofora chińska, platan klonolistny, robinia akacjowa. W cieniu drzew rosną duże okazy kwitnących wiosną rododendronów i azalii. Ponadto należy wyróżnić krzewy: irgi błyszczącej, czeremchy wirginijskiej, czeremchy późnej, kaliny hordowiny. Spotkamy tutaj kilka gatunków derenia: biały, jadalny i rozłogowy. Jesienią możemy podziwiać owoce różnych głogów: jednoszyjkowego, pośredniego i pośredniego odmiana szkarłatna Paula. Często spotykamy śnieguliczkę, tawułę oraz żylistki. Co roku sadzone są na klombach liczne kompozycje z kwiatów cebulowych i jednorocznych. Pergole przy alei różanej obrośnięte są krzewami pnących róż. Dużym akcentem kompozycyjnym jest malowniczy staw otoczony okazałymi wierzbami płaczącymi i krzewami: forsycji, kaliny hordowiny, leszczyny, złotokapu, pigwowca. Na stawie znajduje się domek dla łabędzi. Park przyciąga wiele gatunków ptaków. Na drzewach rozmieszczone są budki lęgowe z których ptaki chętnie korzystają. Można tu spotkać sikorki bogatki, wróble, dzięcioły, szpaki, kosy, sierpówki, wiewiórki.

Na podstawie przeprowadzonej inwentaryzacji można stwierdzić, że park miejski jest parkiem bogatym pod względem dendrologicznym. Rośnie tutaj ok.170 gatunków i odmian roślin liściastych i iglastych.

Ścieżka

Ścieżka została zaprojektowana w oparciu o walory przyrodnicze i historyczne. Wyznaczono jej poszczególne etapy w oparciu o istniejące alejki spacerowe z przystankami w miejscach, gdzie znajdują się najciekawsze obiekty przyrodnicze. Początkiem ścieżki jest teren kościoła farnego, położony w sąsiedztwie parku.

1. Wycieczkę rozpoczynamy “spotkaniem z historią”. Udajemy się na teren kościoła farnego, który graniczy z terenem parku od strony wschodniej. “Kościół pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii i św. Wawrzyńca powstał w XI wieku lub XII wieku. Niestety, nie potwierdzają tego faktu żadne źródła historyczne” [Pietrowski Michał, Renowacja ołtarza głównego w farze koźmińskiej]. Tuż przy bramie z prawej strony rośnie lipa drobnolistna (Tilia cordata Mill). Drzewo podlega prawnej ochronie (pomnik przyrody). Drzewo jest bardzo duże, ma 26 m wysokości, szerokie rozłożyste konary i gruby pień, jego obwód wynosi 410 cm. Blaszka liściowa sercowata, zaostrzona, na brzegu ostro i drobno piłkowana, pod spodem kąty nerwów pokryte są brązowymi włoskami. Występuje głównie w Europie, w całej Polsce rośnie dziko. Nasi przodkowie pod potężnymi konarami lipy wspólnie świętowali i odpoczywali. Łyko z jej kory wykorzystywano do wyrobów plecionych i powrozów. Kwiaty są pokarmem dla pszczół i mają znaczenie lecznicze. Natomiast drewno jest cenione przez rzeźbiarzy i tokarzy.

2.Wchodzimy do parku i mijamy dwa świerki pospolite, zimozielone, żywiczne drzewa z rodziny sosnowatych. Jeden z nich jest szczególnie okazały, ma koronę stożkowatą, pień grubości 215 cm i wysokość około 19 metrów, szyszki wydłużone, zwisające o długości 10-15 cm. Drewno świerkowe używane jest jako budulec, w stolarstwie, do produkcji instrumentów muzycznych i papieru, żywica używana jest w przemyśle chemicznym. W oddali widzimy młode świerki kłujące, daglezje, jałowce i żywotniki odmiany kórnickiej.

3. Kolejnym przystankiem jest rosnący obok dąb bezszypułkowy o obwodzie 206 cm. Dęby to jedne z najdłużej żyjących drzew, które mogą istnieć nawet 1200 lat. W Polsce spotykamy trzy gatunki dziko rosnące: dąb szypułkowy, dąb bezszypułkowy oraz rzadki dąb omszony. Trudno je rozróżnić, ponieważ krzyżują się miedzy sobą. Dąb szypułkowy ma krótkie ogonki liściowe, ale owocostany na długich szypułkach. U dębu bezszypułkowego jest odwrotnie. Owoce tego drzewa to żołędzie bez prążków. Drewno dębu jest ciężkie, twarde i trwałe, odporne na działanie wody. Używane do wyrobu mebli i klepki podłogowej. W zachodniej części parku znajduje się aleja dębów szypułkowych w odmianie stożkowatej.

Po drugiej stronie ścieżki rosną: świdośliwa olcholistna, irga błyszcząca i czeremcha wirginijska, a przy ławeczce kalina hordowina.

4.Tuż obok dębu rośnie okazały jesion wyniosły odmiana drobnolistna (Fraxinus excelsior L. ‘Angustifolia’). Jesion jest drzewem o wysoko osadzonej, szerokiej koronie i silnym prostym pniu. Ma około 20,5 m wysokości, a może osiągnąć nawet 40 m. Spotyka się je na terenie całej Polski. Liście późno rozwijają się na wiosnę, jesienią późno opadają. Kora młodych drzew jest gładka, popielatoszara. Kwiaty ma niepozorne ale miododajne. Owoce stanowią małe płaskie orzeszki ze skrzydełkami. Drzewo odporne na zanieczyszczenia powietrza, jak również na działanie silnych wiatrów. Jego drewno jest twarde, ciężkie i elastyczne, służy między innymi do wyrobu nart i innego sprzętu sportowego. Pod drzewami usytuowane są głazy pamiątkowe. Na jednym z nich widnieje napis “Na chwałę koźmińskiego harcerstwa”.

5. Idąc dalej trasą ścieżki w kierunku północnym, dochodzimy do rozwidlenia ścieżki i tutaj napotykamy klon pospolity (Acer platanoides L.) o obwodzie pnia 221 cm i wysokości 23,5 m. Drzewo to osiąga wysokość do 35 m. Powszechnie występuje w Europie, Azji Mniejszej i na Kaukazie. Liście klonów rozkładają się bardzo szybko i dają wartościową próchnicę.

Po lewej stronie obserwujemy liczne brzozy brodawkowate (Betula verrucosa Ehrh.), kilka z nich jest pięknie pochylonych w kierunku południowym. Brzoza brodawkowata to najbardziej znany gatunek brzozy. Występuje na dużych obszarach naszego kraju od bardzo dawna. Wyróżnia się wśród innych drzew smukłym, długim i białym pniem. Nie sposób wyobrazić sobie ojczystego kraju bez tych pięknych drzew.

6. Na skrzyżowaniu alejek idziemy prosto. Podążając dalej w kierunku północnym, po kilkunastu metrach zbliżamy się do woliery z ptakami. Rozpoznajemy tutaj pawia, w sąsiedztwie widzimy pięknego bażanta. Obok woliery znajduje się piękny dąb czerwony (Quercus rubra) pochodzący z Ameryki Północnej. Rośnie na ogół szybciej od innych dębów i owocuje już w młodym wieku. Posiada piękne liście, często czerwone w jesieni, z 3-5 parami ościsto zakończonych klap. Jego obwód wynosi 295 cm. Owoce pękate zwykle z płaską podstawą, osadzone w płytkiej talerzykowatej miseczce. Pod dębem rośnie dorodna kalina koralowa odmiana płonna (Viburnum opulus ’Roseum’). Popularna odmiana, znana od XVI wieku. Ładny krzew z dużymi kulistymi kwiatostanami. W tle żylistki i bez czarny o białych kwiatach, później czarnych owocach.

7. Naprzeciw, po lewej stronie ścieżki, napotykamy korkowiec amurski (Phellodendron amurense Rupr) posiadający trzy pnie i dość szeroką, spłaszczoną koronę. Charakterystyczna dla tego gatunku jest szara, gruba i korkowata kora. Liście wiosną rozwijają się dość późno, a w jesieni wcześnie żółkną i opadają. Na Dalekim Wschodzie drewno używane do wyrobu mebli i nart. Wytwarza korek gorszej jakości niż dąb korkowy.
Dalej kierujemy się na północ.

8. Zatrzymujemy się po lewej stronie ścieżki. Rośnie tu ajlant gruczołkowaty (Ailanthus altissima Swingle) 18,7 m wysokości – inna nazwa to bożodrzew. Jest to piękne, rozłożyste drzewo szybko rosnące, o grubych pędach, pochodzące z Chin. Korę ma gładką z jasnymi prążkami. Posiada egzotyczny wygląd dzięki długim pierzastym liściom. Bożodrzew bardzo dobrze znosi warunki miejskie, suche zanieczyszczone powietrze, ale nie jest w młodości odporny na mrozy. W sąsiedztwie rośnie malownicza lipa długoogonkowa (Tilia petiolaris). Jej gałęzie pięknie zwisają. Ma dwubarwne liście z długimi ogonkami 4 - 9 cm długości.

9. Przy rozwidleniu ścieżki ukazuje się nam kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum). Pochodzi on z Bałkanów. Rozpowszechniony w Europie jako drzewo ozdobne, w Polsce jedno z pierwszych drzew ozdobnych obcego pochodzenia, sadzone od XVII wieku, często uważane za krajowy gatunek. Drzewo posiada gęstą kopulastą koronę ze zwisającymi gałęziami. Z grubych i lepkich pąków rozwijają się kosmato owłosione młode, stulone liście i okazałe, białe kwiatostany. Piękne, białe kwiaty z żółtoczerwonymi plamami, zebrane w duże stożkowate wiechy 20-30 cm długie. Liście złożone są z 5-7 dużych listków, mocno rozszerzonych w górnej części. Jesienią opadają z drzew kasztany, a później soczystożółte liście. Nasiona kasztanowca zawierają dużo krochmalu (“mączka kasztanowa”) i są dobrym pokarmem dla zwierząt

10. Mijamy kolejne rozwidlenie ścieżki i po prawej stronie zauważamy bardzo malownicze drzewo – klon srebrzysty odmiana strzępolistna Wiera (Acer saccharinum ‘Laciniatum Wieri’), który ma luźny pokrój i malowniczy wygląd. Kora gładka, popielatoszara. Jego gałęzie są długie, cienkie i zwisające. Liście są bardzo głęboko powcinane, na końcach pędów prawie nitkowate. Owocami są duże skrzydlaki, zwykle tylko jeden jest dobrze wykształcony, dojrzewają i opadają w maju lub czerwcu. To malownicze drzewo łatwo ulega działaniu silnych wiatrów, ma łamliwe gałęzie i miękkie drewno.

11. Wędrując ścieżką dalej na północ, po lewej stronie widzimy kasztanowiec czerwony (Aesculus x carnea Hayne) to mieszaniec kasztanowca zwyczajnego z krwistym. Drzewo ma wydłużoną, zaokrągloną i gęstą koronę, jego dolne gałęzie pięknie zwisają. Jest niższe od kasztanowca białego, liście też ma nieco mniejsze, ciemniejsze i sztywniejsze. Piękne zabarwione kwiaty, w odcieniu barwy ciemnoróżowej. Jesienią drzewo ma niewiele brązowych owoców. Pod drzewem rośnie śnieguliczka biała, forsycja pośrednia oraz żylistek. Po prawej stronie stoi piękny kasztanowiec zwyczajny odmiana pełnokwiatowa (Aesculus hippocastanum L. ‘Baumannii’), rzadko spotykana. Kwiaty ma pełne, nieco mniejsze. Nie wydaje owoców. Przy końcu ścieżki ukazuje się wajgela cudowna odm. koreańska (Weigela florida ‘Venusta’). Jest to jeden z najbardziej dekoracyjnych gatunków. Dzwonkowate, różowe kwiaty, dość duże, zebrane po kilka na krótkich bocznych gałązkach, wzdłuż zeszłorocznych gałęzi. Kwitnie bardzo obficie.

12. Zawracamy i udajemy się w kierunku południowo-zachodnim. Po kilkunastu metrach docieramy do wyniosłego drzewa z bardzo długim pniem i ażurową koroną. Jest to iglicznia trójcierniowa odmiana bezbronna (Gleditsia triacanthos L. ’Inermis’), pochodzi z Ameryki Północnej. Ma 19 m wysokości. Oryginalne drzewo o drobnych listkach przypominających mimozy i akacje ma egzotyczny wygląd. Jego liście rozwijają się późno na wiosnę, żółkną jesienią. Kwiaty niepozorne ale bardzo miododajne. Owoce to długie, płaskie strąki (do 40 cm), początkowo czerwone i błyszczące, później ciemno-czerwono-brązowe, niepękające, ze słodkawym miąższem między nasionami. Taśmowate owoce zwisają do wiosny z gałęzi. Bardzo wartościowe drzewo ozdobne, cenne dla pszczelarstwa.

13. Podążając dalej mijamy liczne krzewy: śnieguliczki, pięciornika krzewiastego, czeremchy późnej i dochodzimy do pięknej, malowniczej alei grabowej. Wysmukłe graby rosną w 150 metrowych szpalerach. Zostały posadzone w 1908 roku na terenie ogrodów farnych. W czasie okupacji aleja grabowa stała się osią kompozycyjną parku. Grab to drzewo z rodziny brzozowatych. Spotkać go można Europie i zachodniej Azji, Ameryce Północnej, Ameryce Środkowej w około 26 gatunkach. Niewielkie drzewa z krótkim pniem, zanikającym ku górze. Kora jego jest gładka, popielatoszara. Liście u nasady zaokrąglone, ostro podwójnie piłkowane, z bardzo prostymi, nie rozgałęzionymi, bocznymi nerwami. Owocami są orzeszki z trójklapowymi skrzydełkami, zebrane w zwisające owocostany. Z krajowych drzew liściastych, obok buka, najbardziej cienioznośny gatunek i najlepiej znoszący strzyżenie. W ogrodnictwie często stosowany na żywopłoty. Drewno grabu stosowane jest w przemyśle drzewnym.
Idziemy aleją grabową w kierunku północnym. Docieramy do kamiennej fontanny, zawierającej motyw kuli ziemskiej. Została ona wykonana w 2003r. przez białoruskiego artystę – rzeźbiarza Igora Zasimowicha.

14. Skręcamy na zachód, mijamy klomby z kwiatami, by zatrzymać się przed pięknym bukiem pospolitym odmiana purpurowa (Fagus sylvatica Purpurea). Drzewo ma gęstą i szeroką, nisko osadzoną koronę. Korę ma cienką i gładką, popielatoszarą. Liście ciemno-purpurowo-czerwone, prawie nie zmieniają barwy do jesieni. Owocami są trójgraniaste brązowe orzeszki, nazywane bukwią, zamknięte w pękającej po dojrzeniu okrywie z kolczastymi wyrostkami. Stanowią pokarm dla zwierząt. Buki mogą dożyć wieku około 300 lat i osiągnąć 40 m wysokości. Pod bukiem rośnie jaśminowiec Falconera.

15. Skręcamy w lewo i kierujemy się na południe. Zmierzając dalej rozpoznajemy głóg jednoszyjkowy, dereń jadalny, jaśminowiec wonny. Dochodzimy do skrzyżowania ścieżek. Rosną tu brzozy brodawkowate odmiany stożkowatej, które mają pofalowane gałęzie. Korę i liście brzozy stosuje się w lecznictwie. Kilka kroków dalej, po prawej stronie u zbiegu ścieżek rośnie kasztanowiec gładki (Aesculus glabra) pochodzący z USA. Niewielkie drzewo z małą koroną, osadzoną na pniu rozwidlonym na wysokości 1,40 m. Liście, drobno piłkowane. Kwitnie żółto, znacznie wcześniej niż inne gatunki, gatunek rzadziej u nas spotykany. Po stronie przeciwnej ścieżki znajduje się sofora chińska (Sophora japonica). Drzewo przypominające nieco robinię akacjową, ale ma ładniejsze i błyszczące listki, które opadają zielone bardzo późno. Kwitnie obficie w lecie, kiedy większość drzew i krzewów już przekwitła. Kwiaty kremowobiałe, pachnące, w dużych i luźnych wiechach. Owoce to mięsiste strąki, przewężone między nasionami. Wszystkie części rośliny są trujące.

16. Udajemy się dalej w kierunku południowym. Po stronie prawej dostrzegamy liczne krzewy śnieguliczki białej, kilka odmian tawuły, żylistków i suchodrzewy. Krzewy tworzą gęstą ścianę, oddzielając park od ulicy Stęszewskiego. Zatrzymujemy się obok buka pospolitego odmiany żółtolistnej (Fagus sylvatica ’Zlatia’), odmiana znaleziona w Serbii. Buk to jedno z najładniejszych drzew liściastych. Ten okaz ma złocistożółte liście na wiosnę, później zielenieją. Obok rośnie klon jawor odmiana purpurowa (Acer pseudoplatanus Purpureum). W odróżnieniu od klonu pospolitego liście jego są gęściej i drobniej piłkowane na brzegach, a wcięcia pomiędzy klapami ostre. Liście na dolnej stronie fioletowopurpurowe, górna strona zielona. Klon jawor w Polsce rośnie dziko głównie w górach. Jest odporny na działanie silnych wiatrów. Zmierzając ścieżką dalej, mijamy szerokie krzewy z gałęziami dotykającymi ziemi to forsycja pośrednia. Jest to najobficiej kwitnący gatunek forsycji.

17. Dochodzimy do platana klonolistnego (Platanus x acerifolia) Drzewo z szeroką, rozłożystą koroną i pniem o grubości 290 cm. Ma charakterystyczną, szarokremową, cienką i łuszczącą się łaciato korę. Liście błyszczące, podobne do klonu pospolitego, duże do 25 cm średnicy. Owoce to drobne orzeszki z pęczkiem szczecinek u nasady, zebrane w kuliste owocostany i rozpadające się wiosną na drzewach. Platan doskonale znosi warunki miejskie i rejonów przemysłowych. Obok spotykamy lipę węgierską o obwodzie 190 cm i głóg jednoszyjkowy o ciekawym, pochylonym pniu.

18. Skręcamy na wschód, i udajemy się w kierunku wieży kościoła farnego. Naszą uwagę zwraca rosnący na narożniku kasztanowiec krwisty (Aesculus pavia), pochodzący ze Stanów Zjednoczonych. Przechodzimy obok grujecznika japońskiego (Cercidiphyllum japonicum), mijamy młody orzech pochodzący z Japonii orzech Siebolda (Juglans ailantifolia) o kwiatach żeńskich, intensywnie czerwonych i owocach w gronach po ok. 12 sztuk, lub więcej. Posiada on pierzaste i długie liście.

19. Następnie kierujemy się na południe w okolice pawilonu przeznaczonego na letnie koncerty. Przystajemy nad południowym brzegiem stawu i podziwiamy lipę krymską o pięknym pokroju, obwodzie 200 cm i wysokości 18,8 m. Ma zwisające gałęzie do ziemi, wygładzone i błyszczące liście.
Obchodząc staw od strony południowej dostrzegamy pochyloną nad lustrem wody wierzbę białą, jej pień jest popękany, nierówny i poskręcany. Obwód pnia wynosi 350 cm. Mijamy staw i wychodzimy z parku.

Bibliografia

Gołąb Władysław, Roślinność drzewiasta Miasta i Gminy Koźmin Wlkp., [w:] Szkice Koźmińskie nr 37 z 2006r., s.14-34
Pietrowski Michał, Renowacja ołtarza głównego w farze koźmińskiej, [w:] Szkice Koźmińskie nr 37 z 2006r.,s.3
Seneta Włodzimierz, Dendrologia, Wyd. II, PWN, Warszawa 1976
Seneta Włodzimierz, Drzewa i krzewy liściaste, PWN, Warszawa 1991
Suszka Antoni, Z kart historii Szkoły Ogrodniczej w Koźminie Wlkp.,[w:] Szkice Koźmińskie, nr 3 z 1989r., s. 3-12
Koźmin Wielkopolski - Nasza Mała Ojczyzna, pod redakcją Michała Pietrowskiego, Koźmin Wlkp. 2000r.

Uwagi

Informacje dodatkowe
Infrastruktura: w parku są ławeczki, pawilon na letnie koncerty, kort tenisowy, piaskownica dla dzieci. Brak jest kawiarni i placu zabaw dla dzieci.

Mocne strony parku: dogodne położenie, łatwy dostęp do parku z każdej ulicy przyległej do parku, doskonałe warunki do wypoczynku i całorocznej rekreacji, zadbane rośliny, piękne kompozycje kwiatowe na klombach oraz czyste ścieżki. Nowe przejście z parku do ulicy Zamkowej stanowi przedłużenie ciągu spacerowego wzdłuż alei grabowej.

W przyszłości przewiduje się możliwość rozbudowy pawilonu parkowego na funkcje wystawienniczo – kawiarniane. W części wschodniej planowany jest zamknięty “ogród bajek” należący do przedszkola. W części zachodniej będzie okresowo dostępny dla publiczności “ogród rzeźb” – galeria parkowa z zapleczem gospodarczym “domkiem ogrodnika”.

Autorzy

Autorem pierwotnej wersji opisu parku powstałej w ramach projektu "Parki i ogrody oczami młodzieży" jest:
Szkoła Podstawowa nr 1 im. Strajku Dzieci Koźmińskich 1906/1907
ul. Glinki 11
63-720 Koźmin Wlkp.
e-mail: sekretariat_sp1@wp.pl
Opiekun grupy:
Beata Ratajczyk-Krysiak 
Autorzy opisu:
Autorzy opisu: członkowie Klubu Młodego Ekologa “Krokus”: Arendz Jakub, Batory Nicole, Brylewski Mikołaj, Handke Joanna, Handke Mateusz, Domagalska Anna, Kostka Marta, Kostka Daniel, Kubiak Jakub, Krysiak Wojciech, Mikołaj Musieliński, Lisiak Paulina, Pluta Anna, Piekarska Weronika, Talaga Krzysztof, Rupocińska Monika, Udzik Klaudia, Maciejewska Ada, działającego przy Szkole Podstawowej Nr 1 im. Strajku Dzieci Koźmińskich 1906/1907.
Współpracujacy nauczyciele:
Podziękowania:
Serdecznie dziękujemy:
- za wnikliwą ocenę, korektę i doradztwo merytoryczne: panu Władysławowi Gołąb,
- za udostępnienie danych i pomoc w ich uzyskaniu: Urzędowi Miasta i Gminy w Koźminie Wlkp. w szczególności panu Stanisławowi Jurga.


Wyszukiwarka

Wyszukiwarka


Kontakt

Nazwa organizacji
Ośrodek Działań Ekologicznych "Źródła"
Adres organizacji
90-602 Łódź, ul. Zielona 27
Telefon do organizacji
42 632 8118
Adres www organizacji
www.zrodla.org

 
 


Newsletter

wpisz swój e-mail aby otrzymywać informacje o naszych działaniach

Wyślij



© 2010 Ośrodek Działań Ekologicznych "Źródła" | Dzień Pustej Klasy | PITy 2017 | zielone szkoły | oszczędzajmy wodę | edukacja globalna | Kalendarz świąt ekologicznych